zaterdag 28 juli 2012

Mijn ADD-hond... Hoe zou ik ADD voor mijzelf omschrijven?

Huisdieren
Sinds mijn vrouw vorig jaar zonder overleg de katten op marktplaats heeft gezet, hebben we geen huisdieren meer. Ik vind het jammer... Maar... De nieuwe bank, de nieuwe gordijnen en al het andere nieuwe meubilair was meer waard dan de gezelligheid van een paar van die heerlijke pluizenbollen op pootjes. Ach... We krijgen in december een kindje, ik ben benieuwd of hij het verschil gaat zien tussen een velletje papier en de bank...

Maar wat ik wel heb is een ADD-Hond... Tenminste, het is voor mijzelf een makkelijke manier om naar de ADD te kijken.

Een parabel voor ADD
Stel je eens voor dat je hersens twee belangrijke delen heeft:
1. De blinde opdrachtman (het baasje)
2. De uitvoerder (de hond)... We noemen hem Snuf (naar de herdershond uit mijn vroegere lievelingsboeken).

De hond is een vuilnisbakkenrasje. Goudbruin van kleur, licht golvend haar en hij komt iets boven je knie uit. Met zijn grote bruine ogen kijkt hij ondeugend en nieuwsgierig de wereld in. Hij heeft nog het meest weg van een Cocker Spaniel, maar dan niet met die laffe hangende flaporen.
Hij kan intelligent en dom kijken... Maar dan tegelijkertijd... Ook hij is hij nieuwsgierig... Hij volgt elke beweging van zijn baas met grote belangstelling.
Het beestje is vriendelijk van aard, doet geen vlieg kwaad, heeft graag aandacht en is gek op spelletjes. Ook vind hij het geweldig om nieuwe dingen te leren. Eigenlijk is het een topbeest!

De baas is een oude wijze en misschien wat saaie man. Hij is belezen, heeft kennis van veel zaken en beschikt over een uitstekend denkvermogen.
Hij weet wat goed is voor hemzelf en de hond. Hij denkt vooruit en zorgt er voor dat de hond goed geïnstrueerd is. Omdat de man zelf niet veel kan door zijn gebrek aan ziend vermogen, is hij afhankelijk van wat de hond voor hem doet.

Wil de baas zijn krant in braille uit de brievenbus, dan hoeft hij maar tegen de hond te zeggen: "Pak de krant" en het trouwe beest rent al naar de bus om vervolgens met de krant terug te keren.
Of wil het baasje gezond eten, dan gaat de hond naar de supermarkt om terug te komen met een krop sla, wat tomaten, een kipfiletje en diverse kruiden.

De baas en de hond zouden in de hersenpan een fantastisch koppel kunnen zijn... Ware het niet dat de hond een hele vervelende eigenschap heeft: Het beest is zo eigenwijs als de neten!

De baas weet dat het eten van groente goed is voor hem, maar af en toe komt de hond terug met een zak patat of een opwarmmaaltijd. Zelfs als de baas de hond straft of ernstig toespreekt, dan nog kan de hond in staat zijn om iets anders te doen dan afgesproken is.

Droomhuis
De baas heeft een droom... Hij wil een huisje bouwen.
Door zijn kennis van bouwen, schat de baas in dat het mogelijk moet zijn om zonder hulp van buitenaf het huis neer te zetten. De belangrijkste voorwaarde is dat de hond alles doet wat het baasje zegt.

Met dik papier en een pen die niet met inkt schrijft, maar die het papier goed 'indrukt' heeft het baasje de plannen voor het huis getekend. Hij kan door te voelen prima weten hoe het er uit komt te zien en welke bouwmaterialen hij nodig heeft. In zijn hoofd en op papier klopt het helemaal... Maar nu de praktijk.

De baas vraagt de hond om hem naar de juiste plek toe te brengen. Het stuk grond staat al enkele jaren op zijn naam... De bouwmaterialen heeft hij al laten bezorgen. Het enige dat hij hoeft te doen is op de juiste plaats de juiste materialen te bevestigen.
Maar op de wandeling naar de bouwplaats toe ruikt de hond ineens de heerlijke geur van worst. Het hondje wordt onrustig, maar de baas houdt hem strak. "Nee jongen, we gaan een huis bouwen".
De hond kan zich beheersen, maar na een paar honderd meter wordt de drang toch te groot... Met een flinke ruk aan het touw trekt hij zijn baasje bijna omver... In een hoog tempo trekt hij het baasje mee.

De hotdog wordt gekocht en het baasje en het hondje zijn even tevreden. De baas is al flink uitgeput van het wandelen, maar hij moet doorgaan... Hij besluit om even uit te rusten op een bankje... De baas is niet blij met de hond, maar weet ook dat hij niet zonder hem kan. Hij foetert even, maar besluit daarna om de draad weer op te pakken.

Aangekomen op de bouwplaats begint de baas met het uitvoeren van het plan. Het fundament was al gestort, de baas kan gelijk beginnen met het skelet van de woning. Hij vraagt Snuf om naar de opgestapelde balken te gaan. Ze lopen er samen heen, maar halverwege besluit Snuf dat het toch beter is om naar de bakstenen te lopen. Bij de bakstenen aangekomen, zoekt de baas op de tast naar de balken, maar vind niets dan bakstenen... Hij twijfelt even aan zichzelf... Wat kwam hij hier ook al weer doen? Huh, oh ja... Balken...

Hij loopt opnieuw naar de balken toe en grijpt er een aantal onder zijn arm. Hij brengt ze naar zijn werkbankje toe en klemt ze een voor een vast om ze op maat te zagen. "Snuf, zoek de zaag".
Snuf komt even later terug met een zaag en de balken worden keurig op maat gezaagd.

"Breng me naar het midden van het huis...". De baas houdt de lijn stevig vast en volgt snuf naar het midden van het huis. "Keurig jongen, goed gedaan!" En hij gooit een brokje naar de hond.
De balken worden over de lengte van het huis gelegd. Later worden er nog meer balken over de vloer van het huis gelegd... Er ontstaat een basis voor een houten constructie.

De baas en Snuf kunnen goed samenwerken.
Maar het gebeurt regelmatig dat Snuf iets totaal anders doet dan dat er afgesproken is.
De baas is afhankelijk van Snuf, maar snuf is eigenwijs. Snuf heeft niet altijd zin om het huis te bouwen. Soms besluit Snuf zelfs dat hij liever thuisblijft of een wandelingetje naar het park maakt.

Veel langzamer dan gepland bouwen Snuf en de baas het huis af... Soms gebeuren er rare dingen bij.
De baas vraagt Snuf om naar de linkerhoek te lopen en hij loopt naar de rechterhoek. Of de baas vraagt om Tork schroefen en Snuf komt met spijkers aan.
De eigenwijze Snuf is niet voor verbetering vatbaar.

De baas accepteert dit van Snuf, maar het frustreert wel...
Nog enkele maanden voordat de baas zijn huidige huis uit moet, maar het nieuwe huis is nog niet klaar.

De baas is intelligent, maar Snuf is eigenwijs... De baas kan niet zonder Snuf... Ze moeten roeien met de riemen die ze hebben...

Flauw voorbeeld?
Het voorbeeld mag misschien een beetje flauw zijn en slecht uitgewerkt, maar zo voelt ADD voor mij.
Je WEET wat je kan en hoe het moet, maar in dezelfde kop waar die zaken besloten worden, lijkt er een onwillige hond te zitten die meewerkt en tegenwerkt op het moment waarop die er zelf zin in heeft. Soms MOETEN dingen gedaan worden en doe ik ze niet.

Soms heb ik prioriteiten en doe ik spontaan iets heel anders...

Met alle rede en verstand in mijn kop weet ik hoe het moet. Maar ondertussen doe ik andere dingen of doe ik niets... En dat kan best frustrerend zijn!




2 opmerkingen:

Vlink